เฮ้อ...... อัพไรดีละ
ขนาดคนอัพเองยังไม่รุ้เลย... แล้วคัยจะมารุ้เนี่ย

จีงป่ะ ?????


เริ่มจาก วันแม่ก่อนเลยแล้วกัน
วันแม่ก้ต้องเป็นวันของแม่ช่ายป่ะ
แต่คัยจะรุ้บ้างว่า ลูกคนเนี่ย
มันทำให้แม่ต้องร้องไห้
เพราะความเอาแต่ใจของเค้าเองเนี่ยแหละ
เค้าทะเลาะกับพี่ช่าย ทำให้แต้องเสียใจ
ทั้งๆที่เป็นวันของผู้ที่ให้กำเนิดเราแท้ๆ

เรามันเลวมากช่ายมะ

หนูขอโทษนะคะแม่



เปลียนเรื่องแล้วดีกว่า มันเส้า แต่จาอัพเรื่องไรดีละ
คิดไม่ออกแล้วอ่ะ
รุ้แค่ว่างานเยอะมากกกกกกกกกกกกกก
ไม่สบายอีก
เจ็บคอมากมาย
เสียงก้ไม่มี
เฮ้อ.......


จะมีอารัยดีซักอย่างมั๊ยเนี่ย
ชีวิตนี้

ชีวิตคนเรามีอะไรมากมายที่ผ่านเข้ามาให้ซึมซับรับรู้
ในชีวิตคนเรามีผู้คนมากมายที่ผ่านเข้ามาให้รู้จักมักคุ้น



แต่ในผู้คนมากมายเหล่านั้น
อย่างน้อยคงต้องมีใครบางคนที่ทำให้เรารู้สึก "ไม่ธรรมดา"
ที่จะนึกถึง เรียกว่าเป็น "ความพิเศษ"
ที่เราจะยกเว้นเอาไว้จากความปกติทั่วไปของจิตใจ
ก็ในเมื่อคำว่า "พิเศษ" หมายถึงความจำเพาะ ความแปลกแยก ความดีงาม ความอบอุ่นในหัวใจ
กระนั้นทำไมเราไม่ปฏิบัติต่อเขาให้ตรงกับที่ใจคิด




ให้ "ความรู้สึกดีดี" จากจิตใจที่ดีดี
ให้ "ความอาทรถึง" จากจิตใจที่นึกถึง
ให้ "ความห่วง" จากจิตใจที่เป็นห่วง
ให้ไปเถอะ ให้ไปอย่างดีดี แต่มี "สติ"
ให้ไปเถอะ ให้ไปอย่างอบอุ่น แต่ไม่ "คุกรุ่น"
ให้ไปเลย ให้ไปเท่าไหร่ก็ได้ แต่เมื่อให้ไปแล้วต้อง "ไม่ร้อนรุ่มกลัดกลุ้ม"
และหากเมื่อใดจิตใจอาจระส่ำระสาย สะดุดกับอะไรขึ้นมาบ้าง
ก็จงหยุดพักตรึกตรอง อย่าปล่อยให้พายุอารมณ์โถมพัด
"สิ่งดีดี" จนกระจัดกระจาย
เพราะ "การให้ความหมาย" ไม่ใช่ "การตั้งความหวัง"
คนสองคนให้ความหมายซึ่งกันและกัน แต่คนสองคน

"จะไม่ตั้งความหวังในกันและกัน"



เพราะการตั้งความหวังมักนำพาซึ่ง "การเรียกร้อง"
"ความอยากเป็นเจ้าข้าวเจ้าของ" โดยที่ไม่รู้ตัว
มันร้อนนัก หนาวนัก และไม่เป็นสุข
เราต้องไม่ลืมปรับอุณหภูมิจิตใจเอาไว้ที่องศาอุ่นๆ
หากเริ่มรู้สึกตัวว่า ความร้อนเริ่มทวีขึ้น เราต้องค่อยๆ
เดินออกมาสูดอากาศเย็น
หากตรงกันข้ามเราก็ต้องหลบเร้นจากความหนาวมาหาไอแดดเช่นกัน
และอย่าลืมว่า "ความพิเศษ"
ไม่ได้จำกัดว่าจะต้องเป็นพิเศษมากหรือพิเศษสุด
หรือพิเศษอย่างยิ่งในคนคนเดียว
ทั้งเราและเขาอาจจะมีคนพิเศษในวิถีชีวิตได้หลายลักษณะ
พิเศษในเรื่องนั้น พิเศษในเรื่องนี้
ในเมื่อหัวใจเป็นของเรา
เราก็ย่อมเลือกให้ความพิเศษกับใครก็ได้ที่เราจะไม่ต้องแลกกับความทุกข์อย่างพิเศษกลับมา




จงให้ "ความพิเศษ" เป็นชีวิตชีวา
เป็นแววตาที่แจ่มใส
เป็นความห่วงใยที่เมื่อนึกถึงทีไรก็ยิ้มได้
ไม่วิ่งหนี แต่ไม่วิ่งตาม
ไม่หักห้าม แต่ไม่กระโจนใส่
ไม่เป็นน้ำตาลที่หวานอ่อนไหว
แต่เป็นความอบอุ่นในหัวใจและเอื้ออาทร
จงเป็นความแจ่มใสในอารมณ์ของตัวเอง เป็นความชุ่มชื่น สดใส เช่นสายน้ำ
เป็นสีสันงดงามเช่นมวลผกา เป็นสีเขียวของใบไม้
ที่เย็นที่ตาและที่ใจ



และที่ตรงนี้ จะอีกนานเท่าใด ไม่ว่า "คนพิเศษ" คนนั้นจะอยู่ใกล้หรือต้องจากกันไกล
"ความพิเศษ" นั้นก็จะคงอยู่อย่างมีคุณค่า ณ ที่เดิม ที่ซึ่งใจข้างซ้ายต

ยังไงก็รีบกลับมานะ เรายังรอเทอเสมอ อ อ อ





ยืนยันคำเดิม

เรารักเทอนะ รักมากด้วย




ตอนไปส่งเทอ

ที่ยาโยอิ

คนบ้ากล้อง  อิอิ

นู๋มิ้นเองคร่ะ



 

จิ้งจอกของยัยปลาทอง อิอิ

ไปและ

ง่วงมาก ก ก ก

ความรักของสองเรามันเกิดขึ้นได้ยังไง
มันเกิดขึ้นเวลาไหน
แล้วอะไรที่ทำให้มันเกิดขึ้นมา
.
.
.
.

เทอช่วยตอบคำถามที่เราสงสัยทีได้มั๊ย
เพราะตัวชั้นเองคงไม่สามารถจะตอบเองได้
ถ้าไม่มีเทอเข้ามาในชีวิตของชั้น
.
.
.
.

ตั้งแต่วันนั้นที่เทอก้าวเข้ามาในชีวิต
ตั้งแต่ที่เทอบอกชั้นมาว่า
" ชั้นเป็นที่รักของเทอ
"
.
.
.
.

เทอรู้มั๊ยว่าวินาทีนั้น
หัวใจของชั้นมันหยุดเต้นไปเรย
เพราะอะไรนะเหรอ ก็ชั้น..................
(ไม่บอกหรอก)
.
.
.
.

แล้วเทอรู้มั๊ยว่าตลอดเวลาที่ผ่านมา
เทอทำให้ชั้นมีความสุขมากๆ

.
.
.
.

เทอเป็นทั้งเพื่อน
เทอเป็นทั้งพี่
แล้วที่สำคัญ เทอคือ คนรัก
ของชั้น
.
.
.
.

เทอรู้มั๊ยว่าชั้นหนะ
มีความสุขแค่ไหนเวลาที่ชั้นได้อยู่กับเทอ
มีความสุขแค่ไหนเวลาที่ชั้นนั่งกินข้าวกับเทอ
มีความสุขแค่ไหนเวลาที่ชั้นได้ไปเที่ยวกับเทอ
มีความสุขแค่ไหนเวลาที่
"เทอบอกว่ารักชั้น"

.
.
.
.

แม้ในบางทีที่ชั้นต้องร้องไห้เพราะเทอ
และในบางทีที่ชั้นร้องไห้เพราะใครคนนั้น
.
.
.
.

เทอรู้มั๊ย คำถาม และ คำตอบ
ในเวลานั้น
มันทำให้ชั้นคนนี้มีความเข็มแข็งขึ้นมากมาย
แม้ว่าชั้นจะต้องเสียน้ำตา
แต่ทุกครั้งที่ชั้นร้องไห้
ชั้นจะยิ่งเข้มแข็งขึ้นกว่าเดิม
.
.
.
.

แม้ในตอนนี้ถึงเทอจะพูดได้เต็มปากว่า
เทอและเขาคนนั้นไม่ได้มีอะไรกันแล้ว
.
.
.
.

แต่ทุกครั้งที่เทอพูดถึงเขา
ชั้นก็ยังเจ็บอยู่เสมอ
แม้ว่าชั้นจะไม่แสดงออกมาให้เทอได้รู้ก็เหอะ

ชั้นก็รู้ว่าเทอรู้ว่าชั้นรู้สึกยังไง
.
.
.
.

และในเวลานี้
ความรักของเราสองคน
ได้เดินทางมาถึงวันนี้
วันที่
180 แล้ว
.
.
.
.

ชั้นต้องขอบคุญเขาคนนั้น
ที่ปล่อยให้เทอได้มารู้จักกับชั้นมากขึ้น
ชั้นต้องขอบคุญเทอด้วย
ที่สอนให้ชั้นได้รู้จักกับคำว่า
รัก
ชั้นต้องขอบคุญช่วงเวลาที่ดีๆที่ทำให้เราได้อยู่ด้วยกัน
และได้ รักกัน

.
.
.
.

สุดท้ายนี้ชั้นขอบอกเทอว่า

.
.
.

ชั้นรักเทอนะ
 

วันที่หัวใจหยุดเต้น น น !!

ทัมมัยต้องเป็นชื่อนี้ด้วยล่ะ



.

.


เราเองก๊ไม่เข้าใจเหมือนกัน

ตั้งแต่ได้ยินคำนั้น

" เลิกกัน "


ที่เทอให้เพื่อนมาถาม

รู้ไม๊เวลานั้นหัวใจชั้นเองน่ะรู้สึกยังไง


ค.รู้สึกที่บอกไม่ถูกเหมือนกัน

ดีใจหร๊อที่ได้เลิกกัน...??

ไม่รู้สิ ?

.

.
.

ทั้งๆที่ใจชั้นเองรอเวลานี้มานาน

แต่พอมันมาถึงทัมมัยใจถึงสั่นล่ะ


ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน

ค.รู้สึกสำหรับเทอที่ผ่านมามันอาจจะไม่ใช่ความรักที่สวยงามเหมือนคัยๆ

อาจจะเป็นแค่ค.ผูกพันธ์เล็กๆ



.

.

ถูกไม๊ !


เรื่องของเรามันจะจบแค่นี้จิงๆแล้วใช่ไม๊เทออ

ชั้นไม่ขอแก้ตัวหรือให้เทอให้อภัยชั้น

ก๊ในเมื่อมันผิดที่หัวใจชั้นเอง

ที่มันไม่ได้รักเทอตั้งแต่แรก


' ขอโทดที่หลอกกันมาตลอด '


แค่เพียงหัวใจอยากมีใครซักคนมาทัมให้อบอุ่น

ให้คิดถึง



แล๊ววันนั้นเทอก๊เดินเข้ามา

วันที่หัวใจไร้ใครดูแลชั้นเหนื่อยที่ต้องเดินคนเดียว


ทั้งๆที่คิดว่าซักวันจะรักเทอได้อย่างสนิทใจ

แต่

มันไม่เป็นอย่างนั้น ...


คนๆนั้น..คนที่ไม่เคยจะลืมเลือนทุกครั้งที่พบกัน

เค้าทัมให้ชั้นคิดถึง

... ห่วงหา ...

อยากเจอหน้าทุกวันด้วยซ้ำ

แอบคิดถึงเค้าทั้งๆที่มีเทอยืนข้างกาย ย

ทั้งๆที่ชั้นกับเค้าไม่มีวันรักกันได้
.

..



.



ขอโทดที่ทำให้เสียใจ


แต่เรื่องราวระหว่างเราชั้นจะจำมันไว้

เก็บไว้ในกล่องค.ทรงจัมดีๆ


แต่เทอล่ะจะทัมเหมือนกับชั้นหรือป่าว

ถ้าเทอจะลืมมันไปชั้นก๊ไม่ว่าอะไร


-- ก๊ชั้นทัมเทอเสียใจนิ --



เรื่องราวความรักที่ไม่สวยงามของเราจบแล้วนะเทอ




พอแล้ว เหนื่อยแล้ว

กับคำว่าความรักก


ขอพักหัวจัยซักหน่อย ย ย



ต่อไปนี๊

' เราก๊คงคุยกันได้อย่างปกติ '

ตามที่เทอต้องการไง


..



.


โพสคริป II

-เหนื่อยพอแล้วกับค.รู้สึกแปลกๆ

-ขอโทดที่ที่ผ่านมาไม่เคยสนใจไม่ใยดี

-ที่ผ่านมาใช่ว่าชั้นจะไม่เสียใจ

" ขอบคุนที่ครั้งนึงเคยผูกพันธ์และร่วมทางกันจนสุดหนทาง"

.

.

EDIT  by JEANS

ขอบคุนทุกคอมเม้นดีๆที่ให้กำลังใจยีนส์นะ

ขอหายไปซักพัก

ไดอารี่ที่รัก

แล้วจะกับมาลั่ลล๊าเหมือนเดิม

5 5

^^